Foto
De benefiettocht op de Mont Ventoux ligt alweer twee weken achter me. Tijd dus om de bakens te verzetten en mij te richten op de volgende uitdaging: de Ultra Herfstloop van Berg en Dal. Ik heb mij ingeschreven voor deze ultrarun op dertien oktober. Nadat ik veel goede recensies op internet van deelnemers uit het verleden vond, heb ik besloten dat dit wel een leuke ultrarun moet zijn. De loop wordt georganiseerd door Willem Mütze en is dit jaar alweer voor de vierde maal. De tocht is in totaal zestig kilometer met een positief hoogteverschil van ik meen achthonderd meter. Omdat het redelijk dicht bij huis maar toch een flinke tocht is op de bospaden, is dit een leuke training voor het serieuzere werk. Mijn streeftijd wordt zes uur, eens kijken of ik nu weer lijd aan zelfoverschatting en bosonderschatting...

Trouwens, mocht je ook geïnteresseerd zijn, kijk voor meer info op de site van de organisator Willem Mütze.

 
Zoals ik vorige week al blogde heb ik deelgenomen aan de Ven24Cancer. Het benefietevenement om geld in te zamelen voor het goede doel. Vooraf ben ik een week gaan trainen met Hugo en Nicole in de heuvels rondom de Mont Ventoux. Een absolute aanrader voor degene die rustig wil trailrunnen in een mooie omgeving met glooiende trails. Ik zal hier meer over schrijven in toekomstige blogs met beschrijvingen van leuke routes die ik heb gelopen en andere tips.

Maar goed, het ging dus om de Ven24Cancer. Mijn plan was dus om de Mont Ventoux tweemaal op te lopen om mezelf te trainen voor de serieuzere duurlopen. Een totaaltocht van 44 kilometer met een gemiddelde stijging van 7,5% met uitschieters naar 12,5%. De start was om kwart over zeven 's ochtends en was in kleine schaal: slechts een tiental serieuze hardlopers tegenover zo'n zeshonderd fietsers die een uur eerder vertrokken. Ik wilde de tocht geheel zelfvoorzienend volbrengen door mijn Salomon rugzak helemaal vol te stoppen met de benodigde waters, Peptiplus en gelletjes, Mijn eerste ronde de berg op ging erg lekker en twee uur en veertig minuten later stond ik aan de top. Wegens de hectiek aldaar duurde het wat langer voordat ik weer beneden gebracht werd en uiteindelijk kon ik rond elf uur starten aan mijn tweede beklimming. Ik voelde dat mijn benen al wat slapper waren geworden. Samen met de felle zon en de vermoeidheid heeft dat gezorgd voor een een uur extra tijd namelijk drie uur en veertig minuten. De temperatuur was af en toe zo hoog dat ik echt moest stoppen om mijn hartslag op een acceptabel niveau te brengen. Ik wilde eigenlijk onder de vijf uur lopen wat dus helaas niet gelukt is met een totaaltijd van zes uur en twintig minuten. In dit geval heb ik dus helaas geleden aan een lichte vorm van zelfoverschatting in combinatie met bergonderschatting. Gelukkig wel een goed leermoment waarbij ik geleerd heb mezelf te te remmen op momenten dat het nodig was. Tot slot wil ik al mijn sponsoren bedanken die het mogelijk hebben gemaakt om dit met Team Elles dit te volbrengen.